سروده ای از حقیر که با نگاهی نخستین به ضریح مبارک متولد شد؛

به یک نگاه تو شد زیر و رو دل سیهم
نگاه کن که ز خویشیّ خویشتن برهم

نگاه کن که به یک غمزه‌ات دلم بردی
نگاه کن که دلم را تمام بر تو دهم

نگاه کن که اسیر تو تا ابد باشم
و تاج نوکری‌‌ات را به روی سر بنهم

نگاه کن که زیارت کنم نگاه تو را
تگاه کن که بشویم به اشک، خاک رهم

چه زائری که ضریح تو را نبوسیدم
مرا ببخش که من شرمسار از گنهم

اگر چه گِرد تو پروانه‌ها طواف کنند
به سوی در نگهی، من به باب بارگهم

نگـاه کـن، «نگـرانـم» نگـاه بـرگیـری
مکن دریغ کریمـا! گـدای این نگهم

کرت امام حسین (سلام الله علیه)

خدا کنه دعاهای امروز عرفه همه تون مستجاب شن. عید قربانتونم مبارک باشه. دیگه کم کم داره بوی محرم میاد.
اتفاقاً چند روز پیش هم به ابتکار دو نفر از دوستای عزیزم تو «مؤسسه رخسار قرآن»، نامه سرگشاده ای خطاب به مسؤولای فرهنگی مبنی بر پیشنهاد احیای سنت فراموش شده «کرت امام حسین و حضرت ابوالفضل سلام الله علیهما » تنظیم شد تا إن شاءالله دوباره به برکت حضرت سیدالشهداء(سلام الله علیه) کم کم همه جای کشور عزیزمون فراگیر شه. تا حالا این نامه رو عده ای از فعالای مذهبی و فرهنگی امضا کردن. شمام اگه مایل باشین میتونین یه سر به لینک زیر بزنین و از طریق بخش نظرات، اونو امضا کنین.
متن نامه یاد شده و اسامی امضا کننده هاش تو وبلاگ «مؤسسه رخسار قرآن»

شرح دعای  ماه مبارک رمضان در فرهنگ انتظار

اللهم ادخل علی اهل القبور السرور
خدایا ما اهالی قبرستانِ امام زمان نشناسی را به نور معرفتش مسرور فرما.
اللهم اغن کل فقیر
ما فقیران و بی بهرگان از حضرتش را با حضورش بی نیاز فرما.
اللهم اشبع کل جائع
ما به غذای روح بی رمقمان نیاندیشیده ایم، آنقدر تیمارش فرما که آماده ظهورش باشد.
اللهم اکس کل عریان
بارالها به نظر لطفش لباس تقوا بر دلهای عریانمان بپوشان.
اللهم اقض دین کل مدین
ما خیلی به خود و امام خود بدهکاریم، در ادای قرضمان یاریمان فرما.
اللهم فرج عن کل مکروب
پروردگارا اندوه بدی ما را از دل آقایمان و غم دوری آقایمان را از دل ما بزدا.
اللهم رد کل غریب
گرد غربت را از سیمای دلآرای امام غریبمان بزدا و ما را هم از غربت «بی اویی» به در آر.
اللهم فک کل اسیر
بارخدایا ما اسیران خود و آن آقای اسیر اعمال زشت ما در زندان غیبت را رهایی بخش.
اللهم اصلح کل فاسد من امور المسلمین
فساد رفتار مانع ظهورمان را اصلاح فرما.
اللهم اشف کل مریض
بارالها ما بی یار بیماریم، به دست او شفایمان عطا فرما.
اللهم سد فقرنا بغناک
ای خدای مهربان فقر زندگیمان را به ثروت وجود امامت برطرف ساز.
اللهم غیر سوء حالنا بحسن حالک
ما بی مهدی بدحالیم و شکسته بال، تو خوب می توانی حالمان را خوب کنی.
اللهم اقص عنا الدین و اغننا من الفقر انک علی کل شیئ قدیر
یا رب دِینمان را با نثار جانمان در راهش بپرداز و از فقر لیاقت ثبت نام در فهرست «المستشهدین بین یدیه» نجاتمان بخش که تو خوب می توانی.

سروده ای از حقیر؛  هدیه روز میلاد

آقای خوبیها! سلام. دیشب به آسمون نیگا میکردم، انگاری ماه تموم توی آسمون، انعکاس تولد یه ماه دیگه روی زمین بود... و عکس اون ماه توی چشای عاشقاتون این کلمات رو فریاد میزد که؛ آقای من! خوش اومدید. صاحب مهربون من! با تموم وجودم دستتونو رو سرم حس میکنم و دوستون دارم. مولای خوبم! تا همیشه منتظرتون میمونم، منتظر اون روز قشنگ....
و من کمترین هم این سروده رو به حضور حضرتتون هدیه میکنم ... تا چه قبول افتد و چه در نظر آید؟

تا همون روز قشنگ، منتظر می‌مونیم
چشمه‌ای تو دل سنگ، منتظر می‌مونیم

چش به راتیم و صفات، دل به امّید نگات
گوشمون تیز و به زنگ، منتظر می‌مونیم

تو قضامون بنویس، منتظر شب زده نیس
چابک و فرز و زرنگ، منتظر می‌مونیم

تا کنم رونده غمو، آب و جارو دلمو
تا بگم بی یه درنگ، منتظر می‌مونیم

با امیدی که نشه، جمعه‌هایی که خوشه
نامه‌مون جام شرنگ، منتظر می‌مونیم

گرچه ای صاحب خوب، شد دلا رنگ غروب
توی این شهر فرنگ، منتظر می‌مونیم

ای گل نرگس مست، ای که گل دل به تو بست
بی‌ریا، صاف و یه‌دست، منتظر می‌مونیم

با چشایی نگرون، جمعه‌ها با دل و جون
با دلی عاشق و تنگ، منتظر می‌مونیم

      آنگه که چشمها ...

آنگه که دل ز نقش خوش عشق چون پرند
وز داغ آن در آتــش و بی‌تــاب چــون سـپند
وز راز نــــاز و بـــازی و طــــنــازی‌اش بــه آز
وز لــذت نــهـفـتــه در آن ســــوز در کـمـنـد
وز تـیــر آن به رنگ غروب است، رنگ خـون
وز آن پــــرنــــد تـــیــــز دلاویـــــز در گـــزنـــد
وز اشــتــیــاق لـحـظــه دیـــــدار بـی‌قــــــرار
وز جــرم شـورشی که به پـا می‌کند به بند
آنــگــه کـه چـشمـها نـگـران سوی جاده‌ها
در غــربــتـی غریـب گــرفــتـــار حســرت‌انـد
آنــگــه کـه در سـکـوت غـریـبـانه بی‌کـسـی
در اوج خـویــش ســـوی کـس آیـد نـیـازمـنـد
آنــگــه کــه انـتـظـــار دگـر خـسـتـه می‌شود
گـــم می‌شــود در آتـــش لـبــها بـگـو بخـنـد
آرام‌بـخـشی از کـه بـرآیـد بـه جــز نـسـیــم؟
تـلـخـی کــام بـا چـه رود جـز بـه طـعـم قند؟
ای خــوش‌گــزیــن و دلـبــر مشکل‌پسنـد مـا
آخــر چـه می‌شود کـه تـو ما را کنی پسند؟
مـا عـاشقیـم و سـوخـتـه‌دل، طـعـنـه‌ها زیاد
مـظـلـومـمـان چـقــدر پــسـنـدی و دردمـنـد؟
بـیمــار چـشــم و خــال تـو هستیم، رخ نما
حـق‌الـمعـاینه دهمت جـــان، بگـو که چـنــد؟

نـاخـواستـه بـه روی سیـاهم نگـاه کن!
یک بـار هـم بـه خـاطـر من اشتبـاه کن!

جــانـا! مگر شکستن دلـها گناه نیست؟
قربان دل شکستن تو - پس - گناه کن!

بـا یک نـگاه می‏کشی و زنـده می‏کنی
مـابین مرگ و زندگی‏ام ، یـک نـگاه کن!

حتی دروغکی شـده از عـاشقی بـگـو
امشب مـرا بـرای همیشه سـیـاه کن!

کشتی مرا،ولی مرو از پیش کشته‏ات
تـابـوت بی قـرار مـرا سـر بـه راه کـن!

عرق شرم زمین

قـطعـه گـم شـده‌ای از پــر پـرواز کـم است .......... یـازده بـار شمـردیـم و یکـی بـاز کـم است
این همه آب که جاریست نه اقیانوس است ......... عرق شرم زمین است که سرباز کم است